Editorial
Το Άγιο Πάσχα
Πέρασε και το φετινό Πάσχα. Αυτή τη φορά με τη διάθεση της κατάνυξης και της βαθιάς θλίψης, αφού Ανάσταση νεκρών δεν πραγματοποιήθηκε! Και την περίμενα τόσο…
Η «Διάβαση» του Χριστού από τον θάνατο στη ζωή, μου «έδωσε» την ψευδαίσθηση ότι θα μπορούσε να συμβεί και για τους δικούς μου αγαπημένους, που έχουν φύγει από τη ζωή. Δεν κατακλύστηκα από πλεονεξία αυτή τη φορά. Ήθελα να «επανέλθουν» μόνο ο Τασούλης κι η Στασούλα μου!
Κάθισα και περίμενα ήσυχα, μη με «μαλώσουν» τα ουράνια, οι Θεοί και οι αγγέλοι και δεν μου τους «επιστρέψουν»! Σαν μικρό παιδί, που φοβάται να κάνει την αταξία, για να μην του στερήσουν την επιβράβευση του γλυκού!
Περίμενα στην «Εορτή των Εορτών», να φανερωθεί και για μένα η νίκη της ζωής επί του θανάτου, η ελπίδα και η αναγέννηση όχι μόνο των ψυχών, αλλά και των ίδιων των νεκρών.
Πήγαμε στην εκκλησία πριν την Ανάσταση, για να είμαστε μόνοι χωρίς τον άγνωστο κόσμο που θα μπορούσε να αποσυντονίσει τις προσευχές και τις ικεσίες μου για την επαναφορά από τον άλλο κόσμο! Φτάσαμε πολύ γρήγορα. Μπήκα μέσα και δεν ήταν κανείς. Είχε έρθει ήδη το Άγιο Φως! Άναψα δύο κεράκια, για τις δυο ψυχές που λείπουν... Αυτές που αποτελούν τα μεγαλύτερα κομμάτια και της δικής μου ψυχής! Πλησίασα τον Επιτάφιο που είχε μπει στην ακρούλα, γιατί είχε περάσει η δική του στιγμή. Άγγιξα τα λουλούδια με τα οποία ήταν στολισμένος και μύρισα τις δάφνες που τον είχαν ράνει και ήταν ολόγυρά του. Φαντάστηκα ότι μέσα σ’ εκείνον τον τάφο, ήταν κάποιος που αγαπούσα! Κάθισα για λίγο στο πλάι του, παρακαλώντας Τον να μου τους φέρει πίσω! Αν και ο Επιτάφιος είναι ο Τάφος του Χριστού, θεωρείται «πηγή ζωής και Ανάστασης». Πήρα το Άγιο Φως και το «έκλεισα» σ’ ένα κερί με καπάκι για να μην μου σβήσει, ώσπου να πάω σπίτι.
Έκανα Πάσχα με την καινούρια μου οικογένεια, που δεν είναι όμως η παλιά! Το τραπέζι γεμάτο, αλλά όχι από τα χεράκια της νοικοκυρούλας μου. Δεν μπορώ να μην τη συγκρίνω με όλα, δεν μπορώ να σταματήσω τον αγώνα μου να την «ξεπεράσω» και την επιθυμία μου να κάνω αυτά που έκανε για να νιώθω κοντά της! Αυτά μου έχουν μείνει, άλλωστε…
Βουβό το Πάσχα, χωρίς την παρουσία της! Ακόμα κι άνοιξη μοιάζει μαραμένη! Βγήκαμε στα χωράφια, μαζέψαμε μάραθα, ακούσαμε τις μέλισσες να βουίζουν και να φτιάχνουν μέλι, ανεβήκαμε σε λοφάκια και πατήσαμε το γρασίδι. Προσπαθήσαμε να συμβαδίσουμε με το αληθινό αίσθημα αυτής της γιορτής. Μπας και πάρω παράδειγμα από τη φύση που αναγεννάται συμβολίζοντας τη χαρά και το ξεκίνημα μιας νέας ζωής!
Κι έτσι όπως θα διαβαίνω τον νέο μου δρόμο, να μπορέσω να κάνω ένα ακόμα ξεκίνημα, χωρίς να «μπλέκομαι» στους πολλούς δρόμους που θα ανοίγονται μπροστά μου! Μου είναι δύσκολο, ακόμα!
Ελπίζω να υπάρχει Χριστός, που θα αισθανθεί με βαθύ πόνο τα βάσανα και τις δοκιμασίες των ανθρώπων. Πιστεύω να μου δώσει την αγάπη Του, για να καταφέρω να προχωρήσω…
Ακόμα δεν βρήκα την αγαλλίαση, ούτε την ελπίδα που φέρνει η Ανάσταση! Δεν «συνάντησα» τον Θεό και ούτε έχω συμφιλιωθεί με τον Θάνατο!
Η απελπισία συνεχίζεται και μετά από αυτήν την μέρα!
Επιστρέψαμε από την εκδρομή.
Έφερα το Άγιο Φως και άναψα το κεράκι που είναι μπροστά στη φωτογραφία της. Το μόνο που προσδοκώ είναι να έχει γαληνέψει η δική της ψυχή σ’ αυτό το ταξίδι που δεν ήθελε καθόλου να κάνει! Να κάθεται σε μια αναπαυτική πολυθρόνα με τους παλιούς γνωστούς και φίλους, τα αγαπημένα της πρόσωπα που έχουν φύγει κι αυτά απ’ τη ζωή και να λένε αστεία μέχρι το πρωί!
Παρέα με τον Αναστάση της, που τον ήξερε από μικρό παιδί και τηνε παίδεψε για μια ολόκληρη ζωή! Να κάνουν εκεχειρία στον απάνω κόσμο και να πουν τα νέα που είχαν «μαζευτεί» χρόνια τώρα, να τα συζητήσουν και να βγάλουν το πόρισμα!
Ήταν και η γιορτή τους… σαν σήμερα!
Καλό Πάσχα!
Angelika L.