Ο καιρός δρόσισε, ο ουρανός συννέφιασε και εμείς οι κοινοί θνητοί κλειστήκαμε μες τα κλουβιά μας!  

Τον σκεφτόμουνα όλες αυτές τις μέρες, από τη στιγμή που άκουσα την είδηση του θανάτου του.

Ετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά ...

Πέρασε κι αυτό...

Ωραία φάση έγινε πάλι!!!

Viva Italia!!!!

Κάποια βράδια, όταν νυχτώνει, βγαίνω στο μπαλκόνι ό,τι καιρό κι αν κάνει, να καπνίσω ένα τσιγάρο βλέποντας τον νυχτερινό, άναστρο ουρανό της πόλης!

Τι ωραία να μαζεύεται η οικογένεια, για να φτιάξει κάτι που χάλασε!  Και αν δεν έχεις δική σου πολυπληθή οικογένεια, είναι πολύ ευχάριστο να πηγαίνεις σε αλλουνού την οικογένεια που είναι περισσότερα τα άτομα και γίνεται ένα λεκτικό αλισβερίσι εκτός από το κλασσικό Koutrouli’s Marriage! 

Ροζ, μοβ, πράσινα, γαλάζια ... τα χρώματα της εποχής! 

Εδώ και κάτι μέρες, νιώθω μια ταραχή στο εσωτερικό μέρος του θώρακα.  Σαν κάτι να "τρεμοπαίζει" και να τρεμουλιάζει την καρδιά μου.

Ταξιδεύοντας μέσα σ' ένα πλοίο, για τον κοντινότερο προορισμό σκέφτεσαι πώς θα ήταν αν ξεδίπλωνες τα "χτυπημένα" σου φτερά, να πας μια σταλιά λίγο παραπέρα από το αναμενόμενο.  

Ταξιδεύουν οι ψυχές των ζωντανών ανθρώπων, όπως ακριβώς και των πεθαμένων!  Αυτές των νεκρών κάνουν το τελευταίο τους ταξίδι, πηγαίνοντας "ψηλά" ή "χαμηλά" αναλόγως με το τί κατάφεραν εν ζωή να εκπληρώσουν!