Κάποια βράδια, όταν νυχτώνει, βγαίνω στο μπαλκόνι ό,τι καιρό κι αν κάνει, να καπνίσω ένα τσιγάρο βλέποντας τον νυχτερινό, άναστρο ουρανό της πόλης!
Πιάνω το τσακμάκι μέσα απ' το τασάκι, χτυπώ τον αντίχειρα πάνω στη ροδέλα και κατρακυλώντας το δάχτυλο καταλήγει πάνω στο κόκκινο πλαστικό που εκτινάσσει την φλόγα ... κι αυτή με τη σειρά της τυλίγει το ξερό τσιγάρο που αρχίζει να πυρπολείται.
Αρχίζουν οι πρώτες ρουφηξιές που λιγοστεύουν τη ζωή του, όλο και πιο πολύ, ώσπου να έρθει η ώρα του να καταλήξει σε μια αποστεωμένη γόπα!
Εκείνες τις ώρες της ησυχίας, ανακατεμένες σκέψεις έρχονται και φεύγουν σαν αστραπές, που με μανία διαλύουν τους ουρανούς και τα σύννεφα!
Με "πλησιάζουν' εικόνες και ιστορίες του παρελθόντος, σα να τις ζω τώρα. Ανακατεύονται με τις υποχρεώσεις του αύριο, που έπρεπε να γίνουν χθες.
Ξανακοιτώ πάνω, προς τα κει που πετούν τα πουλιά .... και βλέπω τα μάτια της!
Αποφεύγω να σκέφτομαι... Η πολύ σκέψη οδηγεί σε κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων φαιάς ουσίας, η οποία με τα χρόνια δεν αναπαράγεται με τόσο γρήγορους ρυθμούς! Ακόμα κι αυτή, "έρχεται" σ' ένα σημείο που κουράζεται να δείχνει για πάντα νέα!
Μίλησα απεριόριστα τους τελευταίους μήνες. Ώσπου μου τελείωσαν τα λόγια! Έμεινα με τη σιωπή μου αγκαλιά! Και με σκέψεις που δεν ήθελαν να εκφραστούν!
Ήθελα να μιλήσω μόνο σε αυτή που "έλειπε"... Να της τα πω όλα, αυτή τη φορά. Πράγματα που της έκρυβα, ή που δεν τα έλεγα γιατί νόμιζα ότι δεν θα με καταλάβει. Αλλά...
Όσες φορές κοιτώ τον ουρανό, το μόνο που βλέπω είναι τα πράσινά της μάτια! Δεν μπορώ να δω τίποτα άλλο πια! Αποφεύγω να κοιτάω ψηλά, για να μην την σκέφτομαι. Ο ξεριζωμός ήταν τόσο ξαφνικός που το κενό που δημιουργήθηκε γύρω από τον λάκκο ήταν μεγαλύτερο από το φυτό που βγήκε από το χώμα.
Ήθελα να της πω ότι υπάρχει ισορροπία τελικά, μπορείς να τη βρεις... Χρειάζεται και λίγη τύχη όμως, ώστε να ανακαλύψεις την "πηγή" που θα σε καταλάβει και θα μείνει στο πλάι σου και όχι μπροστά ή πίσω σου! Ήθελα να είναι ήσυχη για μένα, όταν θα φύγει από εδώ για να πάει κάπου αλλού... Δεν πρόλαβα να την "ησυχάσω"! Δεν με "τακτοποίησε", όπως νόμιζε για εκείνη ότι θα ήταν καλύτερο.
Βρίσκομαι στο μεταίχμιο της αλλαγής μου, χωρίς τη βοήθειά της τώρα. Μία πάω μπρος και δέκα πίσω! Θα ήθελα να προχωρήσει η ζωή μου δυο-τρία χρόνια μετά, να αποφύγω την προστριβή της μετάλλαξης! Δεν γίνεται κάτι τέτοιο, μακάρι να γινόταν! Θα γλιτώναμε όλοι οι άνθρωποι από τις δυσκολίες και τα διλλήματα.
Η μόνη λύση που βλέπω είναι ο "κοντός" βηματισμός. Σαν εξερεύνηση μιας καινούριας τροπικής έκτασης. Προτείνεις το πόδι σου μπροστά, ανοίγοντάς το με πολύ μικρό διασκελισμό και πατώντας ελαφρά με τη "μύτη" του, κάνεις μικρά βηματάκια πάντα με την πεποίθηση ότι κάτω από την βλάστηση μπορεί να κρύβεται το κενό ή η αρχή ενός γκρεμού!
"Μαζεύω" το σπίτι μας τώρα. Τα αντικείμενα που μείναν ορφανά θα τα βάλω σ' ένα κουτάκι για να μην "ξεφύγει" καμία ανάμνηση και πάει σ' άλλο σπίτι! Να μείνουν όλες δικές μου, να τις βλέπω και να θυμάμαι τις κινήσεις, τις φωνές και τις αγκαλιές της!
Θα ήθελε να είμαι καλά ...
Μα πώς να μπορέσω τώρα?
Μόνο τον ουρανό έχω να με "προσέχει"!
Add comment
Comments