Ωραία φάση έγινε πάλι!!!
Αν ξεκινήσω σήμερα, το βλέπω να τελειώνω σχεδόν λίγο πριν αρχίσει η επόμενη Eurovision!
Η νικήτρια Βουλγαρία, με ένα τραγούδι απροσδιόριστο, αφηρημένο και αλλοπρόσαλλο, που δεν είχε αρχή, μέση και τέλος. Και να πούμε ότι ήταν κι ωραία η παρουσίαση, να το πούμε.... Αλλά, έλα που δεν ήταν!
Στους καφέ τοίχους ενός κλειστού δωματίου, είναι κάποιοι τύποι με διάφανη μάσκα, σαν κι αυτή του σχιζοφρενή δολοφόνου με το πριόνι, με κατακόκκινα κακοσχηματισμένα στόματα και πασαλειμμένο μακιγιάζ drag queen στα μάτια, που χτυπιούνται σαν σπασμένες μαριονέτες σε ρυθμούς ethnic pop, βαλκανικών παραδοσιακών χορών και pop beats.
Οι μάσκες ήταν εμπνευσμένες από τους Kukeri, που πραγματοποιούσαν μια αρχαία βουλγαρική τελετουργία κατά τη διάρκεια της οποίας βάζουν λέει αυτές τις μάσκες για να ξορκίσουν τα κακά πνεύματα και να φέρουν καλή τύχη. Ποια πνεύματα θα φύγουν και ποια τύχη μπορεί να έρθει με αυτές τις ακατανόητες κινήσεις που έκαναν οι χορευτές και τους φρενιασμένους στίχους τους τραγουδιού? Αναρωτιέμαι...
Ποια μουσική παιδεία μπορεί να έχουν πια οι νέοι άνθρωποι όλης της Ευρώπης και μη, που δίνουν την πρωτιά σε κάτι τέτοιο? Που μετά από την βουλγαρο-τέκνο χορογραφία, ξαφνικά τους ξεφεύγει και μισό δευτερόλεπτο τσιφτετέλι, δίνοντας μια στιγμιαία ώθηση και στους γοφούς τους? Πολλά τραγούδια μέσα σ' ένα, για να μην ξέρεις τί ακούς και να μην έχεις ούτε πού την κεφαλήν κλίναι! Και κάποια στιγμή, σηκώνουν και τις καρέκλες που κάθονταν και κάνουν γύρω-γύρω όλοι λικνιζόμενοι με κινήσεις αρκούδας! Με μια τραγουδίστρια, που η φωνή της έβγαινε σαν μόλις να την είχε αφήσει κάποιος που την έπνιγε!
Για να παρακολουθήσω τη βραδιά, είχα φάει ένα περίπτερο πατατάκια με διάφορα άλλα συνοδευτικά, αλλά επειδή συνέχισα να νυστάζω "τσάκισα" και μισό βάζο αλείμματος φουντουκιού, αλλά πού? Δεν βοήθησαν καθόλου!
Παρ' όλη την φασαρία κάτι Bangaranga-τράγουδων ο Μορφέας με καθοδηγούσε στην ζεστή μου κλίνη!
Προς αντίδραση, ακόμα και του ίδιου μου του εαυτού και ίσως μερική μαζοχιστική τάση, συνέχισα να βλέπω το θέαμα!
Δεν θα μείνω μόνο εκεί, αφού οι Ισραηλίτες βγήκαν δεύτεροι - άκουσον, άκουσον- με αυτό το πολύ χλιαρό τραγούδι, μ' έναν αξύριστο τύπο που 'χε αντί για μαλλιά μια φούντα στο κεφάλι, ντυμένος με δερμάτινο '80s κοστουμάκι και μια μικρή δόση baggy ballon παντελονιού - ίσα ίσα για να νομίζει ότι είναι μοντέρνος. Εκλιπαρώντας μια Michelle - μάλλον Γαλλίδα θα ήταν - μια στα Εβραϊκά και μια στα Γαλλικά και μια σε κάτι άλλο που δεν κατάλαβα ποτέ, να συνεχίζει ωρυόμενος την διαμαρτυρία σχετικά με τον τοξικό έρωτα που του προσφέρει τούτο δω το κορίτσι. Δεν τον παράταγε η καψερή, μήπως ησυχάζαμε κι εμείς? Με την φωνή του "κομμένη" σε τρία μέρη, να ταλαντεύεται μεταξύ βραχνάδας, αφωνίας και γκαρίσματος! Κάνοντας κατάφορα πολύτιμη την αξία του διαμαντιού, σε σχέση με τα "μοναδικά ταλέντα" που ερμήνευαν τραγουδιστικά και χορευτικά αυτό το κομμάτι! Άι άι άι, άι άι άι, και οοοοοοοοοοο με οξύ πόνο, κοιλιακής υποπτεύομαι περιοχής! Άσε που πρέπει να το έπιασε πονοκέφαλος το παλληκάρι, αφού συνεχώς έπιανε το κεφάλι του ζοριζόμενος.
Παράτα την αγόρι μου, μην την κυνηγάς, αφού δεν "βγαίνει"!
Άσε την Ρουμάνα, που ήθελε να την πνίξουν στην κυριολεξία, με το βλέμμα του τρελού μια να τραγουδάει με επίπεδη ξεκούρδιστα "σπασμένη" φωνή (βλέπε range against the machine) κάποιους στίχους, ενώ σε λίγο ανέβαζε υψιφωνικά ένα μοτίβο από τη γνωστή μελωδία του Total Eclipse με τον Klaus Nomi. Φωτεινά γκέμια, ελάφραιναν το κλίμα της σαδομαζό τρελοτάσης και ξέσπαγε μετά σε άριες και κορώνες η ροκ-πανκ τραγουδιάρα! Ε, έκανε και κάτι σπαστικά, επιθετικά βαδίσματα προς τα μπρος κάποια στιγμή, με γυρτή πλάτη, σα να πήγαινε να "πλακωθεί" με κάποιον στο ξύλο.... μου θύμισε μια ξαδέλφη μου .... η γλυκούλα!
Καλό ήταν, δεν μπορώ να πω, κατά τ' άλλα!
Ενώ, κάτι άλλα ΚΑΝΟΝΙΚΑ τραγούδια, τη στιγμή που πήραν την έγκριση της επιτροπής, κατρακύλησαν τα σκαλιά της προτεραιότητας στην σειρά κατάταξης μετά από την ψηφοφορία του κοινού. Κάτι "απλά" τραγούδια, όπως της Αυστραλίας, της Φινλανδίας, της Κροατίας, της Μάλτας, της Ιταλίας, της Γαλλίας... ας πούμε, που ήταν εντελώς μέτρια και ανυποψίαστα αδιάφορα!
Το μόνο που έχω να προσθέσω είναι, ότι όταν άκουσα ποια χώρα νίκησε, "έσβησα" την τηλεόραση και πήγα επιτέλους να κοιμηθώ!
Δεν μπορώ να αναρωτηθώ όμως λιγουλάκι, για το αν αυτό το δεκαεπτάχρονο κοριτσάκι της Γαλλίας, με την φωνάρα και την απόλυτα ώριμα ερμηνευτικά και τεχνικά απόδοση και την τραγουδάρα που είπε, δεν θα έπρεπε να έχει μια ταπεινή θεσούλα, έστω στην δεκάδα?
Τί να πεις! Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και του μουσικόφιλου κοινού, επίσης!
Άσε, να μην πω κι άλλα γιατί έχω και πίεση...
Add comment
Comments