Πέρασε κι αυτό...
Μια ολόκληρη ενότητα της ζωής μου .... "έκλεισε"! Η μεγαλύτερη!
Ενώθηκε η αρχή της γραμμής του κύκλου με το τέλος της.
Και με το τέλος αυτής της περιόδου αναγκαστήκαμε να προχωρήσουμε!
Κάθισα να κοιτάω τους άδειους τοίχους που απ' τις ρωγμές τους ανάβλυζαν οι φωνές του παρελθόντος. Τότε, που οι στιγμές είχαν μεγαλύτερη ζωντάνια!
Η περίοδος της συλλογής υπήρξε αρκετά μεγάλη, για να βάλει τα πόδια μου να τρέμουν και τον εσωτερικό μου κόσμο να λιγοψυχά κάθε μέρα!
Με απρόθυμο τρόπο, λίγο-λίγο προσπαθούσα να πιεστώ για να τελειώσω το έργο που μου είχε ανατεθεί.
Δυσκολεύτηκα πολύ να δεχτώ τον ρόλο που έπρεπε να παίξω!
Σκεφτόμουν πως η δύναμη μου πια δεν αρκούσε για να τον ολοκληρώσω!
Ακόμα ακούω την φωνή της να μου λέει ότι, "αν δεν "φας" θεριό, δεν θεριεύεις"! Δεν μπόρεσα ούτε να το ακουμπήσω στα χείλη μου το θεριό! Απλώθηκε σ' ολόκληρο το πρόσωπό μου, σαν σκιά. Με έσυρε στο βάθος και τίναξε από πάνω μου τα τελευταία κομμάτια επιμονής! Παραλυμένη για καιρό, προσπαθούσα να "μαζευτώ" για να συνεχίσω... Κόντεψε να "πεταχτεί" η καρδιά μου από μέσα ενώ καθόμουν έκπληκτη και την κοιτούσα να βρίσκεται πάνω στα χέρια μου, δίνοντας τους τελευταίους της ήχους!
Αφού η υπόθεση έκλεισε, δυο μέρες πριν πραγματοποιήσει το φινάλε της εγώ είχα ήδη ηρεμήσει. Και ήμουν έτοιμη να συνεχίσω τον υπόλοιπο δρόμο που θα "βρεθεί" μπροστά μου! Για λίγο "κράτησε" αυτή η γαλήνη... Μετά, άρχισε να ψιλοβρέχει και πάλι! Σαν να μην μπορούσε η θλίψη να φύγει από πάνω μου. Με κυνηγούσε σαν τρελή, με την μία απογοήτευση να έρχεται τρέχοντας μετά την άλλη!
Η μία δυσκολία, ακολουθούσε την δεύτερη, μετά η τρίτη ερχόταν για βεγγέρα και έφερνε και την κουμπάρα της!
Αργώ ακόμα να ξεχάσω....
Προσπαθώ, αλλά δεν γίνεται τίποτα! Αισθάνομαι κουρασμένη από τις πολλές μπόρες. Θέλω να δω μπροστά και να φοβηθώ να κοιτάξω πίσω! Επιδιώκω να πω αυτά που σκέφτομαι, αλλά βγαίνουν όλα λάθος! Ο κανονικός θάνατος συνοδεύτηκε από άλλους, μικρότερους... Που ήρθανε με βροντερή φωνή να με τρομάξουν και να με επιπλήξουν επειδή δεν τους ήθελα για επισκέπτες!
Ο μεγαλύτερος από τους μικρούς, είναι ο θάνατος μεσ' τη ζωή! Αυτός που αντικρύζεις κάθε μέρα στον καθρέφτη να σου κλείνει το μάτι πονηρά και να σε φυλακίζει στο υπόγειο του σπιτιού σου! Να είσαι απαχθέν, δεμένος στην καρέκλα με σκοινιά και φιμωμένο στόμα για να μην μπορείς να πεις ούτε μια κουβέντα! Και να μην βρίσκεται και κάποιος χριστιανός για να σε λύσει!
Έτσι κι έγινε ξανά!
Οι τίτλοι τέλους έπεσαν!
Μικρές και μεγάλες ιστορίες τελειώνουν.
Και παίρνουν μαζί τους και τους ανθρώπους που τις δημιούργησαν ή αυτούς που είχαν απλώς μια φιλική συμμετοχή!
Θα "ρίξουμε" από πάνω λίγο χώμα κι ένα τριαντάφυλλο λευκό και θα τις αφήσουμε να "σβήσουν" καμένες από το φως του ήλιου!
Μετά την τελευταία ματιά, θα ακουμπήσουμε μαλακά το καπάκι της κάσας και θα την κλείσουμε για πάντα!
Λιγοστεύει ο καιρός...
Add comment
Comments