Ετοιμαζόμαστε σιγά-σιγά ...
Να πάρουμε τον δρόμο του καλοκαιριού, τον φωτεινό, γεμάτο ξενοιασιά και χαλάρωση! Βλέπουμε σ' αυτή την τόσο λαμπερή εποχή, την ευκαιρία να ξανανιώσουμε για λίγο ελεύθεροι, μέσα στα δροσερά κύματα της θάλασσας!
Να απλωθούμε σε πετσέτες πάνω στην άμμο, μ' ένα παγωμένο καφεδάκι παραδίπλα και πασαλειμμένοι με αντηλιακά να προσπαθούμε να ξεχάσουμε όσα αφήσαμε πίσω στην πόλη!
Για κάποιους αυτός ο χρόνος είναι λίγος, για μερικούς αρκετός....
Αυτή τη φορά, φοβάμαι να φύγω...
Δεν νοσταλγώ την θάλασσα και τα ευεργετικά της λόγια, δεν μου μιλούν τα δάση, δεν με μαγεύουν οι καλοκαιρινές βροχές, δεν αναπνέω μακριά...
Ο ενθουσιασμός του παλιμπαιδισμού με έκανε πέρα!
Πηγαίνω από σπίτι σε σπίτι και νιώθω το κενό. Νομίζω ότι δεν μπορώ να αντικρίσω κι άλλη απουσία! Σαν το μαγικό της χέρι να ξερίζωσε φεύγοντας όλα τα συναισθήματα που υπάρχουν στους χώρους που έζησε. Δεν έχει μείνει τίποτα ζωντανό!
Κάτι που έμεινε μισό, χωρίς ούτε καν να με αποχαιρετήσει, έμεινε εδώ! Σαν την Ημιτελή Συμφωνία του Σούμπερτ!
Η μία κατάσταση είναι τετελεσμένη, δεν υπάρχει διορθωτική κίνηση που να μπορεί να γίνει. Ο ένας τόπος φωνάζει τ' όνομά μου την ίδια ώρα που ο άλλος με κρατάει αλυσοδεμένη απλά με την σιωπή του! Αν έστω μου έλεγε μια λέξη, να μπορούσα να φύγω ευκολότερα. Να μην με είχε κατακλύσει αυτή την ανικανότητα φυγής!
Που ακούστηκε αυτό για μένα? Δεν το πιστεύω ούτε εγώ η ίδια για τον εαυτό μου! Πώς θα μπορούσε ποτέ κανείς να με κρατήσει κοντά του και να μην του φύγω ποτέ? Με την ησυχία! Το μυστήριο που σχηματίζεται από την εσωτερικότητα! Την έλλειψη απαντήσεων που δημιουργείται! Το σύννεφο που στέκεται μπρος τα μάτια μου και με εμποδίζει να δω την αλήθεια! Ένας λαβύρινθος μόνο θα μπορούσε να μου προκαλέσει ενδιαφέρον... ώσπου να τον μάθω κι αυτόν!
Την έχουμε συνηθίσει την φασαρία, δεν μας κάνει εντύπωση. Ζούμε μες στις πόλεις, με τα αυτοκίνητα να σέρνουν ηχηρά τα "φαγωμένα" τους λάστιχα πάνω στην άσφαλτο, ώσπου να λιώσουν! Με τους πεζούς να σε σκουντάνε στα πεζοδρόμια περπατώντας, γιατί δεν χωράτε όλοι μαζί στο ίδιο σημείο. Με την ουρά στο ταμείο του σούπερ-μάρκετ, που σε προκαλεί να τσακωθείς κάθε μέρα και πιο πολύ. Με τις σειρήνες των περιπολικών να ηχούν κάθε βράδυ, στην ταραγμένη ψυχή της πόλης!
Οι ήχοι πολλοί, που όταν ενώνονται ζωγραφίζουν πίνακα μοντέρνας τέχνης! Σαν κι αυτά, τα μουτζουρωμένα, τα ακαταλαβίστικα!
Τακτοποιώ λίγο-λίγο το σπίτι, να είναι καθαρό. Δρομολογώ σιγά-σιγά και τις υποχρεώσεις μου. Δεν μου "κάνει καρδιά" να φύγω!
Δεν θα μου ανοίξει κανείς την πόρτα, όταν φτάσω! Δεν θα είναι τίποτα τακτοποιημένο, θα πρέπει να τα κάνω όλα μόνη μου! Δεν θα είναι στρωμένο το τραπέζι με ένα πιάτο ζεστό φαΐ! Δεν θα μπορώ να κρυφτώ στην αγκαλιά της, μόνο να κουλουριαστώ πάνω στο κρεβάτι της και να αγκαλιάσω την μυρωδιά που υπάρχει πάνω στο μαξιλάρι!
Δεν μπορώ όμως να κάνω αλλιώς! Ο κήπος της θα την "ζητάει" τόσον καιρό και πρέπει να τον φροντίσω...
Μην καταλάβει τίποτα, έστω κι αυτός ....
Add comment
Comments