Τον σκεφτόμουνα όλες αυτές τις μέρες, από τη στιγμή που άκουσα την είδηση του θανάτου του.
Δεν ήταν ο αγαπημένος μου τραγουδιστής, δεν ήταν καν μέσα στις προτιμήσεις μου. Δεν μου άρεσε η χροιά της φωνής του, δεν συμπεριλήφθηκε ποτέ στην λίστα με τις φωνάρες της Ελλάδος.
Τα τελευταία χρόνια δε, το τραγούδισμά του ήταν σαν απαγγελία.
Δεν μπορώ όμως, να μην αναγνωρίσω την απήχηση που είχε στο κοινό, τα τραγούδια του που έσταζαν πόνο και μαράζι και ταυτίζονταν - απ' ότι κατάλαβα - όχι μόνο με τους χιλιάδες πονεμένους της Ελλάδας, αλλά και με τον ίδιο του τον εαυτό.
Δεν γίνεται να μην πω για την μελετηρή του φύση που σαν αποτέλεσμα είχε να ακούγεται σε κάθε live, ακριβώς με την ίδια φωνή που είχε και στον δίσκο! Αυτό ήταν και το σημείο που είχα διακρίνει από την αρχή της μουσικής του πορείας, τουλάχιστον από τότε που άρχισε να εμφανίζεται στα τηλεοπτικά κανάλια εκείνης της εποχής και να γίνεται ευρύτερα γνωστός.
Τραγούδι αγαπημένο το "Θέλω να γυρίσω στα παλιά", με τους στίχους του Κορυδαλλιώτη Nivo, βγαλμένους όντως μέσα από τα γραμμένα με ραβασάκια παγκάκια της Νίκαιας και της Κοκκινιάς!
Ξαφνικό τέλος για μια μορφή του ελληνικού καλλιτεχνικού στερεώματος, που είχε "ακούσει" τα πάντα και είχε δεχθεί τα πάντα!
Είχε μεράκι με το τραγούδι, πέρασε όχι μόνο από σαράντα αλλά από ατελείωτα κύματα, τα περισσότερα ταραγμένα και με αντίθετη κατεύθυνση από αυτήν που διάβαινε ο ίδιος.
Λέγονταν πολλά όλ' αυτά τα χρόνια για εκείνον, για την εμφάνισή του μέχρι τις σεξουαλικές του προτιμήσεις, τις τρέλες του πάνω στην πίστα και τις "αδυναμίες" του, την διαμάχη με την οικογένειά του.... Και θα λεχθούν κι άλλα τόσα και περισσότερα από δω και πέρα για τον τρόπο που πέθανε, για τους υπαίτιους, για τα ψυχολογικά του και τα κληρονομικά του.
Τώρα που τέλειωσε η ζωή του, ποιον αφορούν όλ' αυτά, τελικά?
Το παιδί από την Νίκαια, που έμενε λίγο πιο πάνω από την Πέτρου Ράλλη, έφυγε από τη ζωή και δεν θα είναι πια μαζί μας!
Όσο έκατσε εδώ, φρόντισε να αφήσει το στίγμα του όχι απλά ως καλλιτέχνης - γιατί αυτό δεν μπορώ να πω ότι με ενδιαφέρει ιδιαίτερα - αλλά σαν άνθρωπος. Πίσω από το φανταχτερό, εκκεντρικό στυλ που "πούλαγε" λόγω της δουλειάς του, μπορούσες να δεις ένα μικρό παιδί το οποίο είχε τους φόβους τους, τις ανασφάλειές του και την μοναξιά του!
Γιατί όταν σβήνουν τα φώτα της σκηνής, ο κάθε άνθρωπος μένει γυμνός από λούσα και επευφημίες και μόνος με τον εαυτό του!
Όπως έλεγε κι ο ίδιος τον έσωσαν η πίστη και η πίστα! Η πίστη πιθανόν δεν τον άφηνε απελπισμένο και άδειο και ο κόσμος της πίστας και της νύχτας του κρατούσε πολλές ώρες της ημέρας συντροφιά, ώστε η δική του μοναξιά να μην βρίσκει χώρο να εισχωρεί συνέχεια μέσα στη ζωή του!
Τα τελευταία χρόνια δεν νομίζω ότι υπήρξε κάποιος δικός του άνθρωπος, που με εμπιστοσύνη και τρυφερότητα θα μπορούσε να του προσφέρει ανακούφιση και παρηγοριά! Γι' αυτό είχε και τόση αδυναμία στο σκυλάκι του! Από εκεί αντλούσε ανιδιοτελή αγάπη!
Αυτό που σκέφτομαι πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις ανθρώπων είναι ότι κάποια στιγμή πρέπει ο κόσμος να αρχίσει να διαχωρίζει τον καλλιτέχνη από τον άνθρωπο και να προσπαθεί να είναι περισσότερο δίπλα στον άνθρωπο. Η μία διάσταση από την άλλη, πολλές φορές έχει τεράστιες αντιθέσεις και παράλληλους δρόμους που δε συναντιούνται ποτέ!
Σημαντικότερο όλων, είναι αυτό που είναι κάποιος κι όχι αυτό που φαίνεται!
Ο Γιώργος, θα θαφτεί στην παλιά του γειτονιά και υποπτεύομαι ότι το νεκροταφείο θα "βουλιάξει' από κόσμο εκείνη την ημέρα!
Ένα χρόνο μεγαλύτερός μου ... στις ίδιες γειτονιές μεγαλώσαμε...
Δεν τον ήξερα σαν άνθρωπο, μόνο μια υποψία έχω....
Θέλω να τον θυμάμαι νέο... όχι ότι τώρα ήταν μεγάλος...
Αν μπορούσα όμως να γυρίσω πίσω, στην παλιά μου γειτονιά, έναν τέτοιον πιτσιρικά σαν τον Γιώργο θα ήθελα για παρέα!
Ραντεβού στην Νίκαια...
Add comment
Comments