Αφού φαίνεται τόσο δύσκολο πια, να πάμε μια βόλτα του "Θεού" σε κάποιο μέρος, έχουμε αρχίσει να εξερευνούμε όποια εκκλησία και Ιερό Ναό βρίσκεται στον δρόμο μας, καθώς εισερχόμαστε στα ενδότερα του, προς αναζήτηση μιας κάποιας ηρεμίας και γαλήνης που μπορεί να μας προσφέρει μια τέτοιου είδους επίσκεψη!
Και τις περισσότερες φορές η ησυχία ενός Ιερού Ναού - ακόμα και σε μένα που είμαι ελαφρώς ως βαρέως μη εκκλησιαζόμενη -, καταφέρνει να μου ηρεμήσει την σκέψη!
Άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου και μυστήρια τα Έργα του Θεού!
Αυτό μπορώ να σκεφτώ μόνο, τώρα δα!
Περνάω από εκείνο το σημείο, αρκετά συχνά τον τελευταίο καιρό, αφού αποτελεί μέρος του κέντρου του Πειραιά. Ποτέ δεν έμπαινα μέσα.
Ούτε που ήξερα πως είναι το εσωτερικό αυτής της εκκλησίας.
Ήρθε η στιγμή όμως, σε αυτή τη τόσο σύντομη και μάταιη ζωή, που είπα να κάνω το διάβημα τούτο και να ανακαλύψω αυτόν τον Ναό. Και μπήκα.... στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό των Αγίων Κωνσταντίνου & Ελένης!
Ο Ναός φτιάχτηκε την εποχή της ραγδαίας ανάπτυξης του Πειραιά, γιατί οικονομικοί, εμπορικοί, βιομηχανικοί και πληθυσμιακοί λόγοι συνέβαλλαν σε αυτό. Εν έτει 1882 ολοκληρώθηκε η ανοικοδόμησή του, ενώ τα εγκαίνια έγιναν το 1887. Ο Πειραιάς διογκώνονταν σε πληθυσμό κι έτσι ο Ναός αυτός χτιζόταν με κριτήριο την κάλυψη των αναγκών του εκκλησιαζομένου κοινού της εποχής εκείνης.
Το 1883 ονοματίστηκε προς τιμήν του Μεγάλου Κωνσταντίνου και της Αγίας Ελένης, οι οποίοι αποφάσισαν να χτίζουν εκκλησίες, μέσα στις οποίες θα "έβρισκαν" οι άνθρωποι τη σωτηρία της ψυχής τους!
Το Δημοτικό Θέατρο και η εκκλησία αυτή, ήταν από τα πρώτα κτίρια που φαίνονταν καθώς πλησίαζαν στο λιμάνι οι ταξιδιώτες, αλλά δυστυχώς δεν διακρίνονται πια, μιας και άλλα κτίρια έχουν περάσει σε πρώτη θέαση.
Η χωρητικότητα του Ναού είναι 1200 άτομα. Ο αρχιτέκτονας που τον έφτιαξε ήταν ο Ιωάννης Λαζαρίμος που είχε σπουδάσει στο Παρίσι και το Μόναχο, ενώ αυτή η περιοχή είχε δοθεί σε Χιώτες οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στον Πειραιά το 1835. Ο ίδιος αυτός αρχιτέκτονας είναι αυτός που ανέλαβε και το Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά.
Σχεδιασμένος σε βυζαντινό ρυθμό, της σταυροειδούς βασιλικής με τρούλο, έχει συγχρόνως γραμμές νεοκλασικισμού, γιατί αυτή ήταν και η τάση που κυριαρχούσε στην Δυτική Ευρώπη εκείνη την εποχή.
Για τη διακόσμησή του δούλεψαν πολλοί αγιογράφοι, μαρμαρογλύπτες, ζωγράφοι.
Στο υλικό έργο της εκκλησίας ανήκει και η βοήθεια που προσέφερε στα δύσκολα χρόνια της Μικρασιατικής καταστροφής, αφού το λιμάνι του Πειραιά κατακλύστηκε με τριάντα χιλιάδες πρόσφυγες. Το ίδιο έγινε και επί Γερμανικής Κατοχής.
Το 1934 λειτούργησε ως το πρώτο διδακτήριο του Νυκτερινού Γυμνασίου.
Το 1944 που βομβαρδίστηκε ο Πειραιάς μεταφέρθηκαν όσα απομεινάρια υπήρχαν από τον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδας. Ιερά σκεύη, άγιες εικόνες και λείψανα. Από τότε έγινε δύο φορές Καθεδρικός Ναός του Πειραιά.
Μέσα στην εκκλησία θα δείτε τεμάχιο των λειψάνων του Αγίου Κωνσταντίνου, του Αγίου Νεκταρίου, του Αγίου Κωνσταντίνου του Υδραίου, του Αγίου Λουκά του ιατρού, της Αγίας Ελένης και άλλων καθώς και μικρό τεμάχιο του Τιμίου Ξύλου.
Μετά από όλα αυτά, θα μπορούσα να πω ότι αυτός ο Ναός είναι μια πολύ καλή ιδέα για επίσκεψη σχολείων, που μετά τον εκκλησιασμό τους θα δουν και όλα αυτά τα μοναδικά - σχεδόν μουσειακά - αντικείμενα που φυλάσσονται εκεί μέσα!
Σκέφτομαι να ξαναπάω προς εξιχνίαση ακόμα περισσοτέρων λεπτομερειών που πιθανώς μου ξέφυγαν στην πρώτη μου επίσκεψη!
Add comment
Comments