Σαν αρχή θα ήθελα να με συγχωρέσετε που δεν σας το είπα νωρίτερα.
Είχα σκοπό να γράψω γι' αυτό την επόμενη μέρα της Δευτέρας που πήγα, για να μπορέσετε - εάν είχατε κάποιο ενδιαφέρον - να το παρακολουθήσετε κι εσείς την Τρίτη που είχαν την δεύτερη παράστασή τους.
Δυστυχώς, δεν πρόλαβα!
Αυτή η εβδομάδα, έμελλε να είναι η δυσκολότερη μιας δύσκολης περιόδου μεγατόνων, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται στην κορύφωσή της!
Ο Γάλλος συγγραφέας Ρομπέρ Τομά έγραψε αυτό το θεατρικό έργο το 1958.
Ο Γαλλικός του τίτλος Huit femmes, τίτλος με τον οποίο μεταφέρθηκε ως κινηματογραφική ταινία το 2002, με μεγάλη επιτυχία!
Φτιαγμένο από τον Γάλλο σκηνοθέτη Φρανσουά Οζόν, με πρωταγωνίστριες ηθοποιούς μεγάλου βεληνεκούς όπως Κατρίν Ντενέβ, Ιζαμπέλ Υπέρ, Φανί Αρντάν και Εμμανουέλ Μπεάρ.
Η αφίσα απ' ότι βλέπετε καταπληκτική!
Το έργο είναι διάσημο, αστυνομικού μυστηρίου παρακαλώ και συνδυάζει το χιούμορ, το δράμα των γυναικών και τη φάρσα.
Ένας άνδρας βρίσκεται δολοφονημένος στο κρεβάτι του - στη μέση του πουθενά -, σ' ένα σπίτι δηλαδή στην εξοχή και τί πρωτότυπο.... εξ' αιτίας μιας χιονοθύελλας, αυτοί που είναι μέσα στο σπίτι χάνουν την επαφή με τον έξω κόσμο!
Τώρα, μέσα στο σπίτι βρίσκονται η μάρα, η σάρα και το κακό συναπάντημα! Μια γριά, δυο εγγονές, δυο αδελφές, μια υπηρέτρια, μια οικονόμος και έρχεται σούμπιτη και η αδελφή του νεκρού!
Με το που βρίσκουν το πτώμα, αρχίζουν να αλληλοκατηγορούνται μεταξύ τους όλες αυτές οι φάουσες και βγαίνουν στη φόρα τα "άπλυτα" της καθεμίας!
Η μία παντρεύτηκε τον νεκρό και τον κεράτωσε και την κεράτωσε κι αυτός επίσης! Δεν ξέρω με ποια σειρά! Η ανεψιά της βρέθηκε γκαστρωμένη από κάποιον, δεν ξέρουμε ποιόν! Η υπηρέτρια, είχε μια σχέση με πάθος με τον νεκρό και τον ήθελε σαν ξαναμμένη κανάρα την εποχή της αναπαραγωγής! Η οικονόμος έπαιζε κάθε βράδυ χαρτιά μ' αυτόν και κάποιους άλλους ... δεν θυμάμαι!
Η γριά, είχε χωμένες στο μαξιλάρι της κάποιες μετοχές που τις είχε κρυμμένες από όλες για περίπτωση ανάγκης!
Με λίγα λόγια - και απ' ότι κατάλαβα με το "φτωχό" μου το μυαλό - στο τέλος (με κάποιον τρόπο) ο συγγραφέας υπονοεί ότι όλες αυτές οι κλώσσες - οι γυναίκες που το περιτριγύριζαν τόσα χρόνια - ήταν εκείνες που η καθεμία ξεχωριστά έβαλε κι από ένα λιθαράκι για τον θάνατο του άρρενος!
Ας γελάσω!!! ΧΑΧΑΧΑ!!!
Λες και υπάρχει περίπτωση να γίνει στην πραγματικότητα ποτέ κάτι τέτοιο!
Να εξαντλήσουν τα αποθέματα ψυχικής δύναμης ενός άντρα μερικές γυναίκες σε τέτοιο βαθμό, ώστε από την συναισθηματική κόπωση να αναγκαστεί να αυτοχειριαστεί!!!
Για να μην μακρηγορούμε όμως κι άλλο, τα κορίτσια που έπαιξαν το έργο ήταν απολαυστικά και τσαχπίνικα. Είχαν αφουγκραστεί το ύφος του θεατρικού και ήταν εντός του ρυθμού του έργου, ώστε να μην σε κάνουν να βαριέσαι!
Την βρήκα μια αρκετά καλή προσπάθεια για ερασιτεχνικό θίασο, τη στιγμή μάλιστα που ο συντονισμός τόσων ανθρώπων που βρίσκονται συνεχώς στη σκηνή, θεωρώ ότι είναι αρκετά δύσκολος!
Θα το ξαναέβλεπα ευχάριστα και δεύτερη φορά, αν μπορούσα!
Add comment
Comments