Πρωτομαγιά σήμερα κι αντί να γράφω ότι πήγα στα λειβάδια, στα χορτάρια και στους αγρούς, η μέρα είναι σκοτεινή, κρύα και "κατεβασμένη", με τον χειμώνα να ξαναγυρνάει στα σπίτια μας και στις καρδιές μας!
Με τί διάθεση να ξεκινήσεις για τις εξοχές, με τί κουράγιο να οργανώσεις εκδρομές, αφού αυτός ο καιρός σε "κρατάει" δεμένο χειροπόδαρα μες το σπίτι!
Σε μια τέτοια καιρική συνθήκη, που μόνο άνοιξη δεν θυμίζει, μια βόλτα στα κοντινά, γνωστά μέρη είναι ένα μικρό "κάτι" που μπορεί να συμβεί.
Περνώντας λοιπόν, δίπλα από αυτό το σημείο του κέντρου της Αθήνας, είδα κάτι που δεν είχα ξαναδεί ποτέ, ή μάλλον δεν το είχα προσέξει?
Λαξεμένες πέτρες, σε πολύ ωραία γεωμετρικά σχήματα, βαλμένες κατά γης, πάνω στο χώμα, στην διασταύρωση των οδών Ερμού & Ευβούλου.
Πλησιάζω για να δω τί είναι! Τί να δω? Διάφορες περιοχές της Ελλάδας σκαλισμένες πάνω σε αυτές τις πέτρες. Δεν καταλάβαινα. Πήγα και διάβασα τελικά την ταμπέλα που είχε στη γωνία των οδών αυτών και σε ενημέρωνε για το τί ακριβώς υπήρχε εκεί.
Το λοιπόν, ήταν το Μνημείο του Ολοκαυτώματος, το οποίο φτιάχτηκε το 2010. Οι κομμένες σε γεωμετρικά σχήματα πέτρες, αναπαριστούν το διαμελισμένο αστέρι του Δαβίδ το οποίο συμβολίζει τις πληγές που δημιούργησε ο ναζισμός στον Εβραϊκό λαό της Ελλάδας.
Έτσι όπως τις έχουν τοποθετήσει διάσπαρτα σε κοντινές μεταξύ τους αποστάσεις, δείχνουν τα σημεία του ορίζοντα που βρίσκονταν οι εβραϊκές κοινότητες στον ελληνικό χώρο. Στο κέντρο βρίσκεται ο πυρήνας του εβραϊσμού της χώρας μας, που σημειολογικά απεικονίζει τους εναπομείναντες που συνεχίζουν την ιστορία τους, παραμένοντας εδώ.
Αυτό το μνημείο είναι λίγα μέτρα πιο μακριά από την συναγωγή που συνελήφθησαν Αθηναίοι Εβραίοι από τους ναζί, καταλήγοντας σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Το δημιούργησε η γλύπτρια Ντιάννα Μαγγανιά - το πλήρωσαν βεβαίως οι Ισραηλινοί και το δώρισαν στην πόλη της Αθήνας.
Εκεί δίπλα, είναι και το αρχαίο νεκροταφείο του Κεραμεικού, που σκέφτομαι να πάω μια άλλη μέρα.
Σαν μνημείο μου φάνηκε ενδιαφέρον, μου άρεσε και ο χώρος που τοποθετήθηκε γιατί δεν αφαιρεί ή αλλοιώνει τίποτα από την αύρα του περιβάλλοντος χώρου. Είναι ήσυχο, χαμηλό και ταπεινό.
Από την άλλη όμως, δεν μπορώ να μη σημειώσω ότι ο πολυπληγής λαός των Εβραίων, που υπέστη τον αφανισμό από τον ναζισμό, θα έπρεπε να μην επαναφέρει αυτές τις μνήμες θέτοντας εαυτόν σε ισχυρή θέση και εκμεταλλευόμενος της ισχύς του να συμπεριφέρεται σε άλλους λαούς, με παρόμοιο τρόπο.
Δεν ξέρω τί άλλο να πω...
... απλά περνούσα...
Add comment
Comments