Ταξιδεύουν οι ψυχές των ζωντανών ανθρώπων, όπως ακριβώς και των πεθαμένων! Αυτές των νεκρών κάνουν το τελευταίο τους ταξίδι, πηγαίνοντας "ψηλά" ή "χαμηλά" αναλόγως με το τί κατάφεραν εν ζωή να εκπληρώσουν!
Οι "εκκολαπτόμενοι" νεκροί όμως, που βρίσκονται ακόμα στην επίγεια κατάσταση και αφήνουν το αίμα να τρέχει ανενόχλητα στις φλέβες τους μπορούν να πραγματοποιούν αληθινά ταξίδια, "χειροπιαστές" βόλτες και ατελείωτα σούρτα-φέρτα πάνω σε λαγκάδια, ραχούλες, βουνά...
Δίπλα σε θάλασσες, αγριεμένα κύματα και επικίνδυνους ανθρώπους!
Το τελευταίο μου φαίνεται σαν την μεγαλύτερη παγίδα! Είναι τόσο τρομακτικό, όπως το να κάθεσαι δίπλα σ' έναν αυτοσχέδιο εκρηκτικό μηχανισμό! Δεν ξέρεις πότε θα σου "σκάσει" και θα πεταχτούν τα κομμάτια σου δεξιά κι αριστερά!
Δεν με τρομάζουν ούτε οι ξεσηκωτικοί αέρηδες, μηδέ οι καρχαρίες, πόσο μάλλον τα ζώα της ζούγκλας, του νερού ή της ερήμου!
Λιγοψυχώ όμως, δίπλα σε πεθαμένα κορμιά και ανθρωποφάγα κομματιασμένα σώματα! Νιώθω ότι η έλλειψη συναισθημάτων αφαιρεί μέρος της ανθρωπιάς μου! Χάνεται αυτομάτως το ταξίδι! Αφού, δεν υπάρχει συνοδοιπόρος να περπατήσεις, να εξερευνήσεις τις πτυχές του - που είναι ανύπαρκτες - να ανακαλύψεις τον κρυμμένο του εαυτό - που δεν υπάρχει - και τις εκφάνσεις της λύπης ή της χαράς του! Επίπεδα και μονότονα όλα!
Με αυτόν τον τρόπο πορεύονται πολλοί, άδειοι σ' έναν ανούσιο κόσμο. Με "κοντά" πόδια περπατούν στην έρημο που καίει το δέρμα τους. Η βαρβαρότητα υπερτερεί και ακυρώνει τη μαγεία των στιγμών που θα μπορούσες να ζήσεις σαν ένας αέρας που δεν σταματά ποτέ να κυλάει!
Έχοντας κάνει κάποια "ταξίδια", άλλοτε μακρινά και κάποιες φορές κοντινά με ψυχικούς συνδέσμους ιδιαιτέρως "σφιχτούς", θα μπορούσα να πω ότι τα καλύτερα είναι αυτά που συνδυάζουν περιεχόμενο με αυθόρμητο γέλιο! Εκεί, που η καρδιά σου συνεχίζει να δουλεύει σαν καλοκουρδισμένο ρολόι και εξακολουθεί να χτυπά ρυθμικά, όπως ένας μετρονόμος δίπλα σ' ένα πιάνο με ουρά!
Αναρωτιέμαι όμως, πώς γεννιούνται μερικοί με τόσο "ρεαλιστικό" τρόπο σκέψης και κοντόφθαλμη οπτική ζωής! Πώς αντέχουν, ακόμα και τον ίδιο τους τον εαυτό και πώς μπορούν να κοιμούνται μαζί του κλείνοντας τα μάτια κάθε νύχτα, δίπλα σ' ένα κομοδίνο χωρίς φως! Μέσα στην ασφάλεια τους σπιτιού τους και στη νεκρική ησυχία της ατονικότητας! Άραγε, από την φτιάξη τους ξεκινούν άπονοι και καταλήγουν ντουβάρια συνδεδεμένα με μπετόν αρμέ? Ή κάπου στη μέση του δρόμου από τις πολλές "στραβοτιμονιές", χάνεται η τρυφερότητα και η ευαισθησία τους?
Μερικές φορές, τους ακούς να μιλούν για τον εαυτό τους ευχαριστημένοι και ικανοποιημένοι από το αποτέλεσμα της εξέλιξής τους, την ίδια ώρα που εσύ ο ίδιος κοιτώντας από κάποια σκοτεινή γωνία, βλέπεις πόσο "μικρό" είναι το εκτόπισμά τους! Ντρέπεσαι και μόνο να το υπονοήσεις. Είναι τόσο πεπεισμένοι ότι έχουν γίνει κάτι άλλο, από αυτό που πραγματικά είναι....
"Αφήνεις" την ροή των πραγμάτων και των ιστοριών, να τους "δείξει" τον δρόμο... Φαντάζεσαι όμως, πως όταν το φως είναι σβηστό ή έχει "καεί" η λάμπα, δεν θα μπορέσουν ποτέ να ξεχωρίσουν την αλήθεια. Αυτή, που τους έχει περικυκλώσει αλλά της "κρατούν" τόσο καλά κλειστή την πόρτα, που δεν μπορεί να μπει!
Ταξίδια στη ζωή μας, θα γίνονται με πολλούς ανθρώπους που θα γνωρίζουμε, σ' αυτήν την μικρή περιήγηση της ...
Επιλογές πολλές και διάφορες ....
Κάποιοι θα μένουν, ενώ άλλοι θα φεύγουν μίλια μακριά νομίζοντας ότι κάτι δεν πάει καλά με το μυαλό σου...
Και πάντα θα φταις εσύ, που τα έλεγες "παράξενα" και ίσως λίγο πιο ρομαντικά...
Που δεν "άφησες" τις δυσκολίες να σε καταπιούν και να σκεπάσουν το ποιος πραγματικά ήσουν!
Άφησε τους εκεί που είναι, στατικούς και αταξίδευτους....
Θα 'ρθει ο καιρός ....
και μπορεί μια λάμψη της στιγμής να φωτίσει ό,τι για καιρό ....
έμενε στο σκοτάδι τους!
Add comment
Comments