Ταξιδεύοντας μέσα σ' ένα πλοίο, για τον κοντινότερο προορισμό σκέφτεσαι πώς θα ήταν αν ξεδίπλωνες τα "χτυπημένα" σου φτερά, να πας μια σταλιά λίγο παραπέρα από το αναμενόμενο.
Οι μέρες ξημερώνουν πια αρκετή ώρα πριν να βγει το φως του ήλιου. Ξυπνάω πριν τα ξυπνητήρια, σηκώνομαι νωρίτερα απ' τα πουλιά. Αντί για την βοή των αυτοκινήτων, στο μυαλό μου υπάρχουν κύματα που θαλασσοδέρνουν τα σωθικά μου! Μέσα σ' αυτή την φασαρία, όλα τ' άλλα σιωπούν!
Αναπολώ το παρελθόν, μη μπορώντας να προχωρήσω ούτε ένα βήμα παραπέρα ...
Κοιτάω χωρίς να βλέπω και περπατώ προτού να σκεφτώ!
Τυλίγονται οι μνήμες μου πάνω σ' ένα δέντρο ξερό!
Σκέφτομαι στιγμές που δεν είχαν τον χρόνο να ολοκληρωθούν και βαθιά αισθήματα που δεν μπόρεσαν ποτέ να σχηματιστούν σε λέξεις. Έμειναν μέσα στο μυαλό, χωρίς να μπορούν να βρουν τον δρόμο τους να βγουν προς τα έξω. Όνειρα που σχεδιάστηκαν μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια, αλλά "κρύφτηκαν" στην απραξία!
Άγνωστο ταξίδι η ζωή! Κόβεις το εισιτήριο χωρίς επιστροφή και πηγαίνεις μόνο μπροστά! Αν κάνεις το λάθος και μείνεις πίσω, χάνεις επαφή με τους ανθρώπους, "κόβεις" δεσμούς με τους δικούς σου και μένεις μόνος! Η συνέχεια της πορείας, γίνεται μονόδρομος! Σ' αυτή τη διαδρομή αναγκάζεσαι να αφήσεις κάποιους στη μέση και μερικές φορές .... ξαφνικά.... χάνεις κάποιους άλλους εκεί που δεν το περιμένεις...
Ήξερες ότι δεν ήσουν μοναχός, αλλά σε μια στιγμή βρέθηκες χωμένος μεσ' το πλήθος και χαμένος μπροστά στα πολλά μονοπάτια που σου προσφέρει η νοσταλγία της χαράς!
Δεν ξέρεις που να πας!
Δεν ξέρεις τί να κάνεις!
Δεν ξέρεις τί σε περιμένει...
Όλα αυτά μαζί γίνονται μια μάζα, που σκεπάζει την κρίση σου. Μπερδεύεσαι και δεν ξέρεις τί να κάνεις...
Παγωμένος και διστακτικός, στέκεσαι μπροστά στις αποφάσεις που δεν γίνεται να παρθούν ακόμα. Οι αμφιβολίες στέκονται δίπλα σου σαν αδελφές και σε εμποδίζουν συνεχώς να κάνεις τα "δικά" σου, αυτόνομος! Πρέπει να γίνεις πιο ώριμος! Να "μεγαλώσεις"! Να είσαι πρακτικός! Να συμβιβαστείς με την πραγματικότητα....
Τί δύσκολα που μπορεί να φαίνονται όλ' αυτά, στα "παιδικά" μάτια!
Βγάζεις από πάνω σου το πέπλο της αθωότητας, προσπαθώντας να προχωρήσεις με στιβαρό βηματισμό! Με τον ίδιο τρόπο που "περπατούν" τη ζωή οι "μεγάλοι"! Χωρίς φόβο και με περισσότερη σύνεση! Κάποιοι γεννιούνται "μεγάλοι". Το βλέπεις στο βλέμμα τους! Ίσως να είναι σωστό αυτό, να πρέπει να μιλήσεις πριν μάθεις γράμματα! Να είσαι εκεί προτού σου ζητηθεί! Να "προσφέρεις" την ωριμότητα πριν καλά-καλά αρχίσεις να ανθίζεις!
Θέλω να ξυπνήσω μια μέρα και να τα ξέρω όλα .... να μην χρειάζομαι την γνώμη κανενός, να μπορώ να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά μόνη μου! Να λυτρωθώ από τα ίσως και τα μπορεί, να γίνουν ξανά όλα καινούρια και γνωστά! Να μην υπάρχει αμφιγνωμία που θα "οργώνει" τη σκέψη μου και θα με κάνει να ξενυχτώ, προσπαθώντας να βρω την λύση!
Όλα ήταν τόσο εύκολα πριν ... είχα τον "καθρέφτη" να μου λέει τί να κάνω .... τώρα ...
ο καθρέφτης "έσπασε" ... και μέσα μου γεννήθηκε ο δισταγμός...
Add comment
Comments