Εδώ και κάτι μέρες, νιώθω μια ταραχή στο εσωτερικό μέρος του θώρακα. Σαν κάτι να "τρεμοπαίζει" και να τρεμουλιάζει την καρδιά μου.
Μην προλάβετε να "βγάλετε" αυθαίρετα συμπεράσματα, γιατί θα είναι λάθος!
Αφού συνεχιζόταν το απότομο ντούκου-ντούκου και τα αλλεπάλληλα νταντανίσματα έτσι, για να περνά η ώρα, σκέφτηκα να βάλω ένα πιεσόμετρο στο καρπό να μου δείξει τα δεδομένα, τους αριθμούς και τις τιμές, ώστε να βολιδοσκοπήσουμε την κατάσταση, στην οποία είχα υποπέσει.
Την πρώτη φορά οι παλμοί είχαν "φτάσει" τους 114. Την άλλη φορά η πίεση η "μεγάλη" στο 17,5 και η "μικρή" στο 9,5. Την επόμενη η μεγάλη στο 16 και η μικρή στο 10,7.
Fun Fact: Ο αδελφός μου με καταράστηκε!
Ήρθε το τέλος... σκέφτηκα!
Η ώρα που θα συναντήσω τη μανούλα μου κοντοζυγώνει!
Καλή ιδέα για γαλήνη! Να ησυχάσω κι εγώ, να σφετεριστούν και οι συγκληρονόμοι το μερίδιο που ξερογλείφονταν τόσον καιρό να πάρουν και δε μπορούσαν!
Να "πάει" και το παλιάμπελο, "Όλα είναι ατμός"!
Έχε γεια καημένε κόσμε, έχε γειά γλυκιά ζωή!
Ας τα πάρουν όλα, σκέφτηκα! Τα σάβανα δεν έχουν τσέπες! Μόνοι μας ερχόμαστε, μόνοι μας θα φύγουμε κιόλας!
Η επόμενη σκέψη ήρθε να "διαλύσει" τις πεσιμιστικές μου, πρόσκαιρες ιδέες! Το παιδί μου!!!
"Είδα" το τόσο γλυκό του προσωπάκι και φαντάστηκα να "πέφτουν" τα μαύρα κοράκια πάνω στο τόσο μικρό κι ευαίσθητο ψυχουλάκι του, να κατασπαράζουν τις τρυφερές του σάρκες και την αγνή, μεγάλη του καρδούλα! Και άλλαξα γνώμη! Δεν μπορούσα να το αφήσω μόνο, να έρθει σε κατά μέτωπο επίθεση με ανθρώπους που είναι μεγάλοι, αλλά ταυτόχρονα και τόσο "μικροί"! Τόσο ανίκανοι για το καλό και ιδιαιτέρως "οπλισμένοι" για την καταστροφή, την ισοπέδωση και την αδικία! Δεν άντεχα στη σκέψη και μόνο, να νιώθω ότι "απλώνουν" τα αχάριστα χέρια τους - που είχαν "φτιαχτεί" μόνο για να παίρνουν - να αγγίξουν το καλό μου το παιδάκι!
Το πολύτιμό μου!
Ήρθε η ώρα για να δράσω, είπα! Το πρώτο θα ήταν να "ντυθώ" με τις επωμίδες του πολέμου, να πάρω τα σπαθιά της μάχης, να εκπαιδευτώ με αδιαφορία και σκληρότητα, ώστε να ανταπεξέλθω στις κακοποιήσεις που πρόκειται να υποστώ από τα "αδέλφια" του ναρκισσισμού.
Ρύθμισα τους καρδιακούς μου παλμούς, σε ανεκτά για την εποχή επίπεδα και ορκίστηκα στα πεθαμένα μου, να μην αφήσω τη ζωή μου να γίνει ποδοσφαιρική μπάλα σε "στημένο" αγώνα! Αποφάσισα, την "μπαλίτσα" μου να την "παίζω" στο δικό μου γήπεδο, με δίκαιους κανόνες. Ούτε δικούς μου, αλλά ακόμα περισσότερο, μηδέ δικούς τους! Θα γίνει το μελλούμενο και το προκαθορισμένο, το οποίο θα αφήσω να "περάσει" στον δικό μας κόσμο κι ας έρχεται από κάπου αλλού...
Έφτασε η στιγμή, να μιλήσουν οι νεκροί και να πουν όσα δεν έλεγαν καιρό τώρα! Να ακουστεί και η δική τους γνώμη και να σωπάσουν τα χυδαία στόματα να μιλούν. Να σκουπίσουν τα σαλάκια τους, που είχαν αρχίσει να "τρέχουν" από την αστείρευτη λιγούρα, η οποία έχει πνίξει κάθε είδους συναισθήματος.
Ξεκίνησα τα λιβανίσματα στο σπίτι, τα ξεματιάσματα, τους εξορκισμούς και τους αφορισμούς της ηττοπαθούς μου λογικής! Φόρεσα σταυρουδάκια, πασαλείφτηκα με αγιασμένα λαδάκια, ήπια αγιασμό, έβαλα ματόχαντρα και προσευχήθηκα να γίνει κάποια στιγμή αυτός ο κόσμος, λιγάκι καλύτερος!
Το χρησιμότερο απ' όλα όμως, το 'χω πάντα μαζί μου! Είναι μέσα στο κεφάλι μου και θα με "συνοδεύει" για την υπόλοιπη ζωή μου!
Το άκουγα συχνά από τα χείλη της... Και μου το "ξαναέδωσε" λίγο πριν το τέλος...
Τη βοήθησε σε μια ζωή γεμάτη δυσκολίες, να μην "χαθεί"! Της το 'χε "δώσει" κι εκείνης η γιαγιά της ...
Δεν θα "χαθείς" ούτε εσύ, εάν έχεις αυτό που θα σου δώσω, μου έλεγε!
Είμαι σίγουρη ότι έτσι θα γίνει, θα βρω τον δρόμο μου, αφού άφησε το σπουδαιότερο για κληρονομιά...
Την Ευχή της!
Αυτό μου φτάνει, δεν θέλω κάτι άλλο τελικά!
Add comment
Comments